کابل فیبر نوری به طور کامل با کابلهای TP و Coax تفاوت دارد.در فیبر نوری از پالسهای نوری که در شیشه یا پلاستیک فرستاده می شوند بجای سیگنالهای الکتریکی استفاده می شود.کابل فیبر نوری به طور کامل در برابر تداخل الکترو مغناطیسی مقاوم چیزیچیزس که بسادگی کابلهای مسی را تحت تاثیر قرار میدهد.همچنین کابلهای فیبر نوری خیلی کمتر از کابلهای مسی تحت تاثیر میرایی(ضعیف شدن سیگنالها پس از مدتی حرکت کردن در سیم) قرار دارند.در کابلهای مسی بعد از ۱۰۰ تا ۸۰۰ متر بسته به نوع کابل سیگنال آنقدر ضعیف میشود که در مقصد دیگر قابل خواندن نیست یعنی Dataی اولیه دیگر قابل بازیافت نیست.بعضی از انواع کابلهای فیبر نوری میتوانند تا مسافت Km 120بدون اینکه سیگنالها بیش از اندازه ضعیف بشوند آنها را حمل کنند.
کابل فیبر نوری بهترین انتخاب برای استفاده در فاصله های زیاد یا ارتباط ساختمانها در Campus LAN ها است.
همچنین کابل فیبر نوری به طور ذاتی دارای امنیت بیشتری نسبت به کابلهای مسی است.چون غیر ممکن است بدون اینکه بر روی ارتباط نرمال یک لینک فیبر نوری اثر بگذاریم یک انشعاب فرعی از آن بگیریم[توضیح اینکه در کابلهای مسی میتوان بسادگی رشته های داخل آن را در جایی خارج از دید لخت کرد و با یک گیره سوسماری یک انشعاب از آن گرفت و Dataیی که داخل کابل جریان دارد دزدید با اصطلاحاً  Sniff کرد.ولی این کار در فیبر نوری بدون قطع کردن کامل اینک و به کار بردن دستگاه ها و تجهیزات مخصوص و گران قیمت غیر ممکن است].
یک فیبر نوری کلاً از چند قسمت تشکیل شده است.بخش مرکزی که از جنس شیشه با پلاستیک شفاف است و وظیفه آن انتقال پالسهای نوری است که به آن Core یا هسته یا مغزی میگویند.Core را یک لایه بازتابنده احاطه کرده که وظیه آن ایجاد بازتابشهای داخلی به منظود به حرکت درآوردن پالسها در طول فیبر است.به این لایه Cladding یا روکش میگویند.دور Core و Cladding را یک لایه که بر عکس این دو مات و کدر است پوشانده است.دور همه اینها یک سری الیاف مویی از جنس پلاستیک وجود دارد که کار آن حفاطت از رشته های فیبر داخل کابل است.به این لایه Kevlar میگویند.در آخر هم مثل همه انواع کابلها یک غلاف برای محافظت از کابل وجود دارد که به آن Jacket میگویند.

کابلهای فیبر نوری به دو دسته اصلی تقسیم میشوند:Single-Mode و Multi-Mode .تفاوت اصلی این دو دسته در ضخامت Coreو Cladding آنها است.این تفاوت ضخامت اولین خاصیتی است که از آن برای تشخیص نوع کابل استفاده میشود.
فیبر نوری Single دارای Core با قطر ۸٫۳ میکرون است.قطر Core و Cladding در این نوع کابلها بر روی هم ۱۲۵ میکرون است.این مطلب را معمولاً به صورت ۸٫۳/۱۲۵ نشان میدهند.بیشتر کابلهای Multi-mode که در شبکه های انتقال Data استفاده میشوند دارای قطر ۶۲٫۵/۱۲۵ میکرون هستند.
در کابلهای Single-Mode همانطوری که از اسم آن هم میتوان حدس زد فقط از نوری با یک طول موج استفاده میشود.ار این نوع کابلها در Laser به عنوان منبع نوری استفاده میشود.نتیجه این کار هم این است که کابلهای Single-Mode میتوانند سیگنالها را تا مسافتهای دور حمل کنند.به همین دلیل و یک دلیل دیگر این نوع کابلها را در مکانهای خارجی(اصطلاحاً Out Door ) و جاهایی که مسافت زیاد مورد نظر است مثل خطوط تلفن یا تلویزیونهای کابلی بیشتر میبینیم.
این نوع کابلها برای استفاده در LANها زیاد مناسب نیستند،چون نسبت به نوع Multi-Mode خیلی گرانتر هستند و همچنین از خمش پذیری کمتری برخوردار هستند.به این معنی که نمیتوان آنها را در گوشه ها به اندازه لازم خم کرد.
کابلهای Multi-Mode از دیود نوری یا LED بجای Laser به عنوان منبع نوری استفاده میکنند و میتوانند طول موجهای متفاوتی را هم زمان و بدون تداخل با هم حمل کنند.این کابلها نسبت به نوع Single فاصله کوتاهتری را ساپورت میکنند و در مسافتهای کوتاهتر استفاده میشوند و خم کردن آنها در گوشه ها بهتر صورت میگیرد و همچنین قیمت آنها نیز کمتر است.
کابلهای فیبر نوری از دو نوع کانکتور استفاده میکنند:Straight Connector یا ST و Subscriber Connector یا SC که به آنها Square Connector یا کانکتور مربعی هم میگویند.کانکتورهای ST توسط شرکت AT&T ابداع و تکمیل شدند و احتمالاً پر کاربردترین کانکتورهای فیبر نوری هستند.این کانکتورها برای اتصال از مکانیزمی مشابه با کانکتورهای BNC استفاده میکنند،یعنی به سادگی در جایی که باید قرار بگیرند جا می روند و به سادگی هم از آن خارج میشوند.همین سادگی در استفاده دلیل محبوبیت بیشتر آنها شده است.کانکتورهای SC از نوع قفل شونده یا Latched هستند.به این صورت که وقتی در جای خود قرار میگیرند یک ضامن باعث قفل شدن آنها در جای خود میشود و تا این ضامن آزاد نشود کانکتور از جای خود بیرون نمی آید.کانکتورهای SC برای هر دو نوع کابل Single و Multi مورد استفاده قرار میگیرند.

احتمالا در خیلی از مقاله ها و در سایتهای مختلف تکنولوژی و فناوری درباره آینده عجیبی که در آن همه وسایل اعم از PC ، PDA گرفته تا تلفن سلولی (موبایل) ، اتومبیل ، یخچال و به طور کل لوازم خانگی که به اینترنت وصل می شوند مطالبی را خوانده اید. برای مثال شما تصور کنید که از خانه خود برای انجام یک سفر به کشوری خارجی اعزام شده اید و شخصی در نبود شما بسته ای را برای شما می آورد و زنگ خانه شما را می زند در حالی که شما کیلومترها از خانه خود دور هستید و ناگهان تلفن همراه شما زنگ می خورد و دوربینی که در جلوی درب منزل خود نصب کرده اید تصویر شخص مورد نظر را بر روی تلفن همراه شما نمایان می سازد و مشاهده می کنید که بسته ای را برای شما آورده اند ، از همان جا درب منزل خود را باز می کنید و با سیستم های صوتی به او می گویید که بسته را داخل منزل بگذارد و درب را بسته و قفل می نمایید و همه این کارها را به صورت از راه دور و به صورت Remote انجام می دهید.

خوب برای چند دقیقه رویای جالبی بود اما یک ایراد در این بین وجود دارد : هر دستگاهی که بخواهد به اینترنت متصل شود و معرفی شود بایستی آدرس IP خاص خود را داشته باشد. ولی برای این همه دستگاه الکترونیکی به اندازه کافی IP وجود ندارد. هیچ کس تصور نمی کرد که بیش از چهار میلیارد آدرس IP (که برای شناسایی تمامی کامپیوترها در نظر گرفته شده بود) یک روز تمام شود. اما امروزه خیلی ها پیش بینی می کنند که این آدرس ها حداکثر تا دهه آینده بیشتر دوام نخواهد آورد.

اینترنت در دنیای غرب تقریبا همه جا را گرفته و با سرعتی که در آسیا و کشورهای توسعه یافته پیش می رود ، همه آدرس های خالی در آینده پر خواهند شد. این که درصد بالایی از آدرس های IP به خاطر لجبازی و چشم و هم چشمی های دانشگاه ها و سازمان های آمریکایی حیف و میل شدند و IP های متعددی از پیش به آنها اختصاص داده شد فرقی در اصل قضیه نمی کند. مثلا دانشگاه استنفورد بیش از ۱۷ میلیون آدرس IP را برای خود گرفته است و این در حالی است که کشوری همانند هند که بیش از یک میلیارد جمعیت دارد فقط ۲ میلیون آدرس IP را به خود اختصاص داده است.

امروزه بسیاری از شبکه های کامپیوتری با استفاده از NAT یا Network Address Translation  آدرس های اینترنتی خود را افزایش داده و بدین روش کمبود خود را در داشتن آدرس های IP اختصاصی حل می کنند. NAT به روتر، فایروال و دیگر دستگاه ها این امکان را می دهد که یک آدرس IP جهانی را با سایر تجهیزات داخلی طوری به اشتراک بگذارد که هر کدام از دستگاه ها آدرس خصوصی مربوط به خود را داشته باشند. مسائل دیگری وجود دارند که نشان می دهد که عمر  IPV4.0(نسخه فعلی IP) رو به پایان است. برای مثال امروزه این توقع که ارتباط شما با اینترنت ضمن حرکت از ساختمانی به ساختمان دیگر، یا شهری به شهر دیگر و حتی کشوری به کشور دیگر پابرجا بماند خواسته ای بی جا به حساب نمی آید. در واقع تکنولوژی نسبتا جدیدی موسوم به IP Mobile برای تحقق بخشیدن به چنین خواسته هایی به وجود آمده است ولی این تکنولوژی با IPv4.0 به خوبی کار نمی کند و شامل نقص هایی است و همچنین قابل توجه است که این تکنولوژی بایستی توسط سیستمی پیاده سازی شود که دارای امنیت بالایی باشد ولی IPV4.0 از این مسئله تا حدودی فاصله دارد.

اما در رابطه با ۰٫IPv6 چه باید بدانیم
پروتکل جدید اینترنت که به نسل بعدی پروتکل اینترنت و یا IPNG که سرنام عبارت Internet Protocol Next Generation مشهور است، در سال ۱۹۹۴ به ستاد مهندسی اینترنت یا IETF  پیشنهاد شد و پیش نویسی از آن در سال ۱۹۹۸ به تصویب رسید. تکمیل این استاندارد و تعریف تمام بخش های آن نیز تا پاییز ۲۰۰۱ جزو دستور کار IETF بود. طی هفت سال گذشته  IPV6.0 در انواع شبکه ها در بیش از ۴۰ کشور تحت آزمایش بوده است. در حال حاضر ژاپن آدرس های IPV6.0 را به مصرف کنندگان خود پیشنهاد می دهد. انتظار می رود که انتقال از IPV4.0 به IPV6.0 طی ده سال آینده  یا شاید بیشتر به انجام برسد.برترین ویژگی IPV6.0 افزایش فضای آدرسدهی آن از ۳۲ بیت به ۱۲۸ بیت است که مخزن آدرس هایIP را از ۴ میلیارد به ۳۵ تریلیون افزایش می دهد. و نکته جالب این جاست که با وجود چنین افزایشی، پردازش بسته هایIP پیچیده تر نخواهد شد; چرا که در IPV6.0 فرمت هدر آدرس ها ساده تر شده است. به علاوه در IPV6.0 قابلیت اولویت دهی بر اساس محتوا نیز پیش بینی شده که نهایتا موجب بهبود کارایی و افزایش سرعت تحویل محتوا خواهد شد.از آنجا که انتقال به ۰٫IPv6 نیازمند تغییرات در دستگاهها و درایورها و سیستم عامل ها است. لذا تردید در اجرای این استاندارد قابل قبول است. ولی طراحی ۰٫IPv6 به صورتی انجام شده است که انتقال به آن طی یک فرایند تدریجی صورت بگیرد. در واقع زمان مشخصی برای انتقال کامل به این استاندارد وجود ندارد و شبکه ها  می توانند سال ها ترکیبی از استانداردهای IPV4.0 و IPV6.0 را مورد استفاده قرار بدهند. حال بهتر است بگوییم که نسل بعدی پروتکل اینترنت چه مزیت هایی نسبت به این پروتکل فعلی اینترنت دارد که قابلیت قرار گرفتن و همچنین دردسر برای راه انداختن آن را دارا است. قابلیت های این پروتکل جدید در زیر آمده است که عبارتند از:
- پیکربندی خودکار(Auto Configuration)
- آی پی سیار(Mobile IP)
- امنیت(Security)
- کیفیت خدمات(Quality of Service)
- و…